Co pokazali autorzy?
– Mikroskopia elektronowa + fluorescencyjna: żywe bakterie i biofilm jako element struktury kamienia, także w „nieinfekcyjnych” CaOx.
– W okolicy biofilmu kryształy były „drobniejsze” → możliwy mechanizm: biofilm/eDNA jako matryca jąder krystalizacji.
– To może tłumaczyć część nawrotów i powikłań infekcyjnych po kruszeniu/usuwaniu (uwolnienie bakterii z wnętrza kamienia).
WAŻNE: to nie jest jeszcze powód do „antybiotyku na kamienie”. Na dziś to zmienia głównie myślenie o patogenezie i otwiera temat terapii celowanych w biofilm – ale praktyka kliniczna i wytyczne się od tego nie zmieniają z dnia na dzień.
Wniosek:
Najczęstsze kamienie nerkowe (szczawianowo-wapniowe) mogą nie być jałowe – badacze pokazali warstwy biofilmu bakteryjnego „wbudowane” między warstwy mineralne, nawet u pacjentów bez zakażenia układu moczowego; 17 na 22 analizowanych kamieni miało bakterie hodowlane.
bfiałek
