• W badaniu retrospektywnym z Australii oceniono 176 osób: 53 z ASUC, 70 z bakteryjnym enterocolitis i 53 w grupie kontrolnej.
• Przy przyjęciu MDW było wyższe w bakteryjnym enterocolitis niż w ASUC: 23,6 vs 19,0; zdolność różnicowania wyniosła AUC 0,78.
• Próg MDW ≥ 22,3 dawał 64,3% czułości i 84,6% swoistości, więc to raczej wsparcie decyzji klinicznej niż samodzielne narzędzie diagnostyczne.
• Każdy wzrost MDW o 1 punkt wiązał się z 38% wyższymi szansami bakteryjnego enterocolitis vs ASUC po uwzględnieniu wieku i płci.
• U chorych z ASUC MDW korelowało z aktywnością zapalną, a w podgrupie opornej na steroidy niższe MDW przed infliksymabem wiązało się z lepszą odpowiedzią na leczenie.
Ograniczenia: badanie retrospektywne, jednoośrodkowe, z relatywnie małą próbą; grupa kontrolna nie obejmowała zdrowych dorosłych.
Wniosek:
MDW (nowoczesny parametr w morfologii krwi, mierzący zróżnicowanie wielkości monocytów) może być użytecznym markerem pomocniczym w różnicowaniu infekcji bakteryjnej i ciężkiego rzutu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, ale nie jest jeszcze testem rozstrzygającym.
bfiałek
Źródło: https://link.springer.com/article/10.1007/s10620-026-09786-w