Zęby mleczne potrafią przechować historię ekspozycji na ołów z życia płodowego. I wygląda na to, że ta historia może mieć długi cień – nawet po 60 latach.

Kohorta: osoby, które oddały zęby mleczne w latach 1958–1972; w badaniu późniejszym analiza metali w zębinie u N=715 (średni wiek testów ~62 lata; 52% kobiet). 

Pomiar ekspozycji: laserowa ablacja + spektrometria mas (ołów w zębinie odpowiadający okresom: 2./3. trymestr i wczesny okres po urodzeniu). 

Wynik: dla kobiet +1 ppm ołowiu w 2. trymestrze = −0,16 SD gorszy wynik w „composite” (bez testu słownikowego), co autorzy opisują jako ok. „równowartość” 3 lat różnicy wieku. 

U całej grupy efekt był słabszy (ok. −0,07 SD na 1 ppm; CI obejmuje 0) i dopiero analiza wg płci pokazała istotność u kobiet. 

Ważny detal: związek z testem słownikowym był… odwrotny (dodatni) i różnił się od reszty testów – dlatego autorzy osobno raportują kompozyt „bez słownictwa”. 

Ograniczenia: to badanie obserwacyjne (nie dowodzi przyczynowości), możliwy bias selekcyjny; wyniki przede wszystkim dla ekspozycji w 2. trymestrze u kobiet.

Wniosek:

Ekspozycja na ołów w 2. trymestrze ciąży wiązała się z gorszym funkcjonowaniem poznawczym w wieku ok. 62 lat (szczególnie u kobiet).

bfiałek

Źródło: https://www.neurology.org/doi/10.1212/WNL.0000000000214616

Podobne wpisy

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *