• Analiza objęła 2684 osoby, mediana wieku wynosiła 69,6 roku. Obserwacja trwała medianowo 5,4 roku.
• W tym czasie zaburzenia poznawcze rozwinęły się u 478 osób.
• Każdy wzrost p-tau217 o 1 odchylenie standardowe wiązał się z wyższym ryzykiem progresji: HR 1,38 (95% CI: 1,30–1,46).
• Pięcioletnie ryzyko wynosiło 12% przy niskim, 24% przy wysokim i 38% przy bardzo wysokim stężeniu p-tau217.
• Związek utrzymywał się także po uwzględnieniu wyniku PET amyloidowego.
To ważny krok w kierunku modeli oceny ryzyka, ale nie gotowy test przesiewowy dla zdrowych osób. Obecne zalecenia nie rekomendują oznaczania p-tau217 u osób bez zaburzeń poznawczych poza badaniami naukowymi.
Ograniczenia: kohorty były wyselekcjonowane i mało reprezentatywne dla całej populacji, a tylko 5% uczestników obserwowano przez co najmniej 10 lat. Wyniki nie pozwalają jeszcze wiarygodnie przewidywać ryzyka u konkretnej osoby.
Wniosek:Im wyższe wyjściowe stężenie biomarkera p-tau217, tym większe ryzyko rozwoju zaburzeń poznawczych i szybszego pogarszania wyników testów oceniających funkcje poznawcze.
Żródło: https://jamanetwork.com/journals/jama/fullarticle/2851720