• Analiza objęła 2098 dorosłych ze stanem przedcukrzycowym z badania D2d; porównywano witaminę D3 4000 IU/d z placebo przez medianę 2,5 roku.
• U osób z genotypem ApaI AC/CC ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 było niższe o 19% względem placebo: HR 0,81; 95% CI 0,66–0,99.
• U osób z genotypem ApaI AA nie było widocznej redukcji ryzyka: HR 1,02; 95% CI 0,72–1,44.
• To sugeruje, że genotypowanie receptora witaminy D może w przyszłości pomóc wybrać osoby, które realnie skorzystają z takiej interwencji.
• Ważne: to nie jest argument za „wysokimi dawkami witaminy D dla wszystkich”. To raczej krok w stronę bardziej precyzyjnej profilaktyki.
Ograniczenia: analiza genetyczna/post hoc; wynik wymaga potwierdzenia w kolejnych badaniach, także w podgrupach rasowych i etnicznych.
Wniosek:
Witamina D w dawce 4000 j.m./dobę może opóźnić lub zapobiec postępowi od stanu przedcukrzycowego do cukrzycy typu 2, ale tylko u osób z określonym wariantem w receptorze witaminy D.
bfiałek
Źródło: https://jamanetwork.com/journals/jamanetworkopen/fullarticle/2848109