• Funkcje poznawcze: u osób aktywnych do 4 godzin tygodniowo wynik testu MoCA obniżał się średnio o 0,478 punktu rocznie. U osób aktywnych ponad 8 godzin tygodniowo spadek wynosił zaledwie 0,007 punktu rocznie.
• Objawy ruchowe: w grupie najmniej aktywnej wynik skali MDS-UPDRS III (wyższy wynik oznacza większe nasilenie objawów) pogarszał się średnio o 0,143 punktu rocznie. W grupie najbardziej aktywnej poprawiał się średnio o 0,783 punktu rocznie.
• Nie tylko intensywny wysiłek: już w grupie deklarującej 4–8 godzin aktywności tygodniowo obserwowano istotnie wolniejszy spadek funkcji poznawczych niż w grupie najmniej aktywnej. Uwzględniano również umiarkowaną aktywność, np. szybki marsz, jazdę na rowerze czy prace domowe.
• Czas aktywności miał większe znaczenie niż jej intensywność. Po uwzględnieniu całkowitego czasu ruchu nie stwierdzono niezależnego związku intensywnego wysiłku z wolniejszą progresją choroby. Nie oznacza to jednak, że intensywniejsze ćwiczenia nie przynoszą dodatkowych korzyści.
Co to oznacza w praktyce?
Systematyczna aktywność fizyczna pozostaje ważnym elementem kompleksowej opieki nad osobami z chorobą Parkinsona. Wyniki sugerują, że znaczenie może mieć przede wszystkim regularność i odpowiednio długi czas aktywności, dostosowanej do możliwości chorego.
Ważne ograniczenie: było to badanie obserwacyjne, a aktywność oceniano na podstawie deklaracji uczestników. Nie można więc wykazać związku przyczynowo-skutkowego. Możliwe również, że osoby z wolniejszą progresją choroby były po prostu bardziej aktywne. Wyniki nie dowodzą, że ćwiczenia zapobiegają otępieniu ani że ponad 8 godzin tygodniowo stanowi optymalną dawkę terapeutyczną.
Wniosek:
Większa ilość regularnej aktywności fizycznej wiązała się z wolniejszym pogarszaniem funkcji poznawczych i sprawności ruchowej u osób z chorobą Parkinsona.
Źródło: https://www.neurology.org/doi/10.1212/WNL.0000000000218682