• Przeanalizowano 54 randomizowane badania z lat 1980–2025, łącznie 2477 uczestników; 44% badań miało wysokie ryzyko biasu.
• Nie wykazano istotnej poprawy m.in. w zaburzeniach lękowych, PTSD, jadłowstręcie psychicznym, psychozach i zaburzeniu używania opioidów; dla ADHD, CHAD i OCD danych było za mało, a dla depresji brakowało RCT.
• Pewne sygnały korzyści dotyczyły objawów odstawienia konopi, tików/Tourette’a, czasu snu i cech ASD, ale pewność tych dowodów była głównie niska lub bardzo niska.
• Było też więcej działań niepożądanych ogółem u osób stosujących kannabinoidy niż w grupach kontrolnych (OR 1,75; 95% CI 1,25–2,46); w zaburzeniu używania kokainy obserwowano większy craving.
• Praktyczny take-home: popularność klinicznego użycia wyprzedziła jakość danych. Kannabinoidy nie powinny wypierać metod leczenia z lepszym potwierdzeniem skuteczności.
Ograniczenia: badania były małe, heterogenne, obejmowały różne preparaty i wskazania, a większość miała co najmniej pewne ryzyko błędu systematycznego.
Wnioski:
Największy jak dotąd przegląd systematyczny i metaanaliza badań z randomizacją pokazują, że dla większości zaburzeń psychicznych oraz części zaburzeń używania substancji dowody skuteczności są niewystarczające albo niskiej jakości.
Nie wykazano istotnej poprawy, między innymi, w zaburzeniach lękowych, PTSD, jadłowstręcie psychicznym, psychozach i uzależnieniu od opioidów; dla ADHD, choroby afektywnej dwubiegunowej i zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) danych było za mało, a dla depresji brakowało badań z randomizacją.
bfiałek
Źródło: https://www.thelancet.com/journals/lanpsy/article/PIIS2215-0366(26)00015-5/fulltext