Dane z Ontario przedstawiono w trakcie tegorocznej Międzynarodowej Konferencji Udarowej:
– ok. 45 000 osób po AIS/ICH/TIA bez otępienia na starcie, obserwacja średnio 8,4 roku (do 20 lat).
– Otępienie rozwinęło się u ok. 27–30% pacjentów (AIS ~30%, ICH ~29%, TIA ~27%).
– Modele przewidujące ryzyko na 1/5/10 lat miały dobrą trafność (AUC): TIA: 0,81 / 0,78 / 0,76; udar niedokrwienny: 0,78 / 0,73 / 0,7; ICH: 0,79 / 0,75 / 0,73
– Rozstrzał ryzyka jest ogromny: od <5% w najniższym kwintylu do ~50% w najwyższym.
Najmocniejsze „czerwone flagi” w predykcji: wiek, cukrzyca, depresja, wcześniejszy udar/TIA, objawy poznawcze okołoudarowo, oraz twardy klinicznie wskaźnik: niepełnosprawność przy wypisie (mRS).
Ważne zastrzeżenie: to na razie narzędzie badawcze (dobór do kohort/biomarkerów/prób klinicznych), nie „wyrok” dla pojedynczej osoby. Ale kierunek jest jasny: opieka poudarowa ma dotyczyć nie tylko „kolejnego udaru”, ale też funkcji poznawczych. A niezależnie od score – agresywna redukcja ryzyka naczyniowego (ciśnienie, glikemia, palenie, ruch) to nadal fundament.
Wniosek:
Po udarze mózgu/TIA ryzyko rozwoju otępienia w ciągu 10 lat da się przewidywać zaskakująco dobrze prostą skalą, u części chorych ryzyko sięga nawet prawie 50 proc.
bfiałek
