• Co zrobiono: n=65, ciężkie PTSD (CAPS-5 ≥35), 4 dawki doustne 1×/tydz. (150 mg, potem 100 mg) vs placebo; follow-up 6 tyg. po ostatniej dawce.
• Co wyszło (punkt końcowy): zmiana CAPS-5 do dnia 64: -23,28 vs -13,64, różnica LS 9,64 pkt, p=0,01; różnica od placebo widoczna już ok. dnia 10.
• Wyniki „twardsze klinicznie”: odpowiedź 57,1% vs 19,2% (NNT=3); remisja 32,1% vs 11,5% (NNT=5); utrata rozpoznania PTSD 60,7% vs 30,8% (NNT=3).
• Bezpieczeństwo: działania niepożądane zwykle łagodne/umiarkowane, głównie w dniu dawkowania (m.in. ból głowy, nudności, bezsenność, ↑RR); brak przerwań z powodu AE.
Ograniczenia: mała próba; częste „odślepienie” (ok. 70% trafnie zgadło aktywny lek); ograniczona reprezentacja urazów wojskowych; finansowanie przemysłowe.
Wniosek:
U osób z ciężkim PTSD, nowa cząsteczka TSND-201 (analog MDMA) dała większą i szybszą redukcję objawów niż placebo, z efektem utrzymującym się po zakończeniu dawkowania (II faza badań klinicznych, czekamy na III).
bfiałek
Źródło: https://jamanetwork.com/journals/jamapsychiatry/fullarticle/2844885