Objaw Raynauda a substancje psychostymulujące.

• Większy zasięg objawów: średnio 2,9 obszaru anatomicznego u osób stosujących stymulanty vs 2,1 u niestosujących (iloraz częstości 1,39; p = 0,005). 

• Częstsze zajęcie twarzy: 36,1% vs 7,4% (p = 0,015). • Napady bez rozpoznanego czynnika wyzwalającego: 19,4% vs 0% (p = 0,017). 

• Zależność czasowa: u 32 z 33 pacjentów (97%) z dostępnymi danymi objawy pojawiły się lub nasiliły po rozpoczęciu stosowania stymulantu. 

• Poprawa po odstawieniu: spośród 8 osób, które odstawiły stymulant, u 5 odnotowano poprawę lub ustąpienie objawów. Dla pozostałych 3 nie było danych o dalszym przebiegu. 

Co wynika z tego badania? 

U pacjentów z erytromelalgią i objawem Raynauda istotnym elementem wywiadu powinna być ocena stosowania substancji psychostymulujących, w tym leków wykorzystywanych m.in. w terapii ADHD. 

W przypadku podejrzenia związku między leczeniem a objawami można rozważyć modyfikację farmakoterapii, ale wyłącznie po konsultacji z lekarzem. 

Ograniczenia: niewielka grupa pacjentów, retrospektywny charakter badania i możliwość wpływu czynników zakłócających. Zaobserwowany związek, nawet przy wyraźnej zależności czasowej, nie dowodzi przyczynowości.

Wniosek:

Stosowanie psychostymulantów (przypisywanych na receptę oraz przyjmowanych rekreacyjnie) wiązało się z większym zasięgiem erytromelalgii w przebiegu objawu Raynauda, częstszym zajęciem twarzy i występowaniem napadów bez uchwytnego czynnika wyzwalającego.

Źródło: https://www.jaad.org/article/S0190-9622(26)03799-0/abstract

Podobne wpisy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *