• Większy zasięg objawów: średnio 2,9 obszaru anatomicznego u osób stosujących stymulanty vs 2,1 u niestosujących (iloraz częstości 1,39; p = 0,005).
• Częstsze zajęcie twarzy: 36,1% vs 7,4% (p = 0,015). • Napady bez rozpoznanego czynnika wyzwalającego: 19,4% vs 0% (p = 0,017).
• Zależność czasowa: u 32 z 33 pacjentów (97%) z dostępnymi danymi objawy pojawiły się lub nasiliły po rozpoczęciu stosowania stymulantu.
• Poprawa po odstawieniu: spośród 8 osób, które odstawiły stymulant, u 5 odnotowano poprawę lub ustąpienie objawów. Dla pozostałych 3 nie było danych o dalszym przebiegu.
Co wynika z tego badania?
U pacjentów z erytromelalgią i objawem Raynauda istotnym elementem wywiadu powinna być ocena stosowania substancji psychostymulujących, w tym leków wykorzystywanych m.in. w terapii ADHD.
W przypadku podejrzenia związku między leczeniem a objawami można rozważyć modyfikację farmakoterapii, ale wyłącznie po konsultacji z lekarzem.
Ograniczenia: niewielka grupa pacjentów, retrospektywny charakter badania i możliwość wpływu czynników zakłócających. Zaobserwowany związek, nawet przy wyraźnej zależności czasowej, nie dowodzi przyczynowości.
Wniosek:
Stosowanie psychostymulantów (przypisywanych na receptę oraz przyjmowanych rekreacyjnie) wiązało się z większym zasięgiem erytromelalgii w przebiegu objawu Raynauda, częstszym zajęciem twarzy i występowaniem napadów bez uchwytnego czynnika wyzwalającego.

Źródło: https://www.jaad.org/article/S0190-9622(26)03799-0/abstract
