• Szczególnie silny związek obserwowano dla równowagi i zwinności: test „wstań–przejdź–wróć–usiądź” — AHR 0,41; stanie na jednej nodze — AHR 0,50.
• Znaczenie miały również siła kończyn dolnych — AHR 0,55 — oraz wydolność krążeniowo-oddechowa — AHR 0,58.
• Zależność miała charakter stopniowy: wraz z lepszą sprawnością obserwowano niższą śmiertelność. Największe różnice dotyczyły jednak osób o najgorszej sprawności w porównaniu z pozostałymi.
To ważne, bo sprawność fizyczna to nie to samo co odpowiedź na pytanie: „ile się Pan/Pani rusza?”. Proste, obiektywne testy funkcjonalne mogą dostarczać dodatkowej informacji o rezerwie fizjologicznej i potencjalnie pomagać w ocenie ryzyka u osób starszych.
Ograniczenia: to badanie obserwacyjne — pokazuje związek, a nie dowodzi, że poprawa wyniku tych testów sama w sobie zmniejsza śmiertelność. Możliwe są m.in. resztkowe czynniki zakłócające i odwrócona przyczynowość; sprawność oceniono tylko raz, a badana populacja pochodziła z Tajwanu.
Wnioski:
Im lepsza obiektywnie mierzona sprawność fizyczna u seniorów, tym niższe ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (także po uwzględnieniu deklarowanej aktywności fizycznej, chorób współistniejących i innych czynników).
Najwyższy vs najniższy kwintyl ogólnej sprawności: ryzyko zgonu niższe o aż 61%.
Źródło: https://jamanetwork.com/journals/jamanetworkopen/fullarticle/2852597