Najważniejsze wyniki:
• Około 23% mniejsze szanse występowania AMD przy przejściu do wyższego kwartylu aktywności fizycznej (OR = 0,77; p = 0,005). Nie oznacza to jednak udowodnionego zmniejszenia ryzyka zachorowania o 23%.
• Zależność dawka–odpowiedź: im wyższy poziom aktywności, tym większa przeciętna grubość wybranych warstw siatkówki, w tym warstw fotoreceptorów.
• Różnice w grubości były niewielkie – wynosiły od 0,06 do 0,85 µm, zależnie od ocenianej struktury. Ich znaczenie kliniczne pozostaje niepewne.
• Zależności utrzymywały się po uwzględnieniu wieku, płci, BMI, wad refrakcji, nadciśnienia tętniczego i cukrzycy. Aktywność obejmowała m.in. szybki marsz i inne formy wysiłku o umiarkowanej lub dużej intensywności.
Co istotne?
Badanie miało charakter przekrojowy. Nie pozwala więc stwierdzić, czy to aktywność fizyczna chroni siatkówkę, czy też obserwowany związek wynika częściowo z innych czynników. Nie oceniano również, czy zwiększenie aktywności zapobiega nowym zachorowaniom na AMD.
Wniosek praktyczny:
Regularny ruch może przynosić korzyści wykraczające poza zdrowie układu sercowo-naczyniowego i metabolizm. Ochrona siatkówki jest kolejnym potencjalnym efektem, który wymaga potwierdzenia w badaniach prospektywnych.
Wniosek:
Większa aktywność fizyczna o umiarkowanej lub dużej intensywności wiązała się z grubszymi zewnętrznymi warstwami siatkówki oraz mniejszym o 23% ryzykiem rozwoju AMD.
American Academy of Ophthalmology (AAO) Annual Meeting 2026; Medscape Medical News, 2026 (doniesienie konferencyjne).
