• Badanie ukończyły 42 osoby z otyłością, stanem przedcukrzycowym i stłuszczeniem wątroby. Wszystkie posiłki zapewniali badacze, a deklarowana zgodność z dietą przekraczała 95%.
• Wrażliwość mięśni na insulinę wzrosła o ok. 50% we wszystkich 3 grupach – bez istotnych różnic między dietami.
• Natomiast poprawa wrażliwości wątroby na insulinę była 2–3 razy większa w grupie ketogenicznej.
• Zawartość triglicerydów w wątrobie spadła o 67% na diecie ketogenicznej vs ok. 45% na śródziemnomorskiej i bardzo niskotłuszczowej. Dobowe stężenie glukozy spadło odpowiednio o 20% vs 8% vs 8%, a insuliny o 74% vs 44% vs 27%.
• Remisję stanu przedcukrzycowego odnotowano u 50% osób w grupie ketogenicznej, 29% w śródziemnomorskiej i 7% w bardzo niskotłuszczowej. Jednocześnie nie stwierdzono istotnych różnic między grupami w zakresie LDL-C, ApoB czy dobowego stężenia triglicerydów.
To ważne, bo pokazuje, że nie tylko wielkość redukcji masy ciała, ale również skład makroskładników może wpływać na efekty metaboliczne. Nie oznacza to jednak, że dieta ketogeniczna jest optymalna dla każdego.
Ograniczenia: mała próba, tylko 42 osoby ukończyły badanie, krótki okres obserwacji i specyficzna populacja. Wiele wyników poza dwoma głównymi punktami końcowymi miało charakter eksploracyjny.
Wniosek:
W badaniu randomizowanym, przy porównywalnej redukcji masy ciała o ok. 10% dieta bardzo niskowęglowodanowa ketogeniczna dawała większą poprawę części parametrów metabolicznych niż dieta śródziemnomorska i bardzo niskotłuszczowa plant-forward w grupie pacjentów ze stanem przedcukrzycowym i stłuszczeniem wątroby.
Źródło: https://www.cell.com/cell-metabolism/fulltext/S1550-4131(26)00293-7