• Analiza objęła 90 190 osób z dwóch niezależnych kohort: AlzEye i UK Biobank.
• U osób z AF mGCIPL była cieńsza o 1,96 µm w AlzEye oraz o 1,19 µm w UK Biobank względem osób bez AF.
• W analizie podłużnej UK Biobank, wśród 39 013 osób bez AF na początku, migotanie przedsionków rozpoznano później u 838 osób.
• Po uwzględnieniu m.in. wieku, płci, nadciśnienia, cukrzycy, palenia i alkoholu, każde zmniejszenie grubości mGCIPL o 1 SD wiązało się z 27% wyższym ryzykiem późniejszego rozpoznania AF: HR 1,27; 95% CI 1,05–1,54.
• To nie oznacza, że OCT siatkówki może dziś diagnozować migotanie przedsionków. Wyniki wskazują jednak, że obrazowanie siatkówki może w przyszłości stać się dodatkowym biomarkerem pomagającym identyfikować osoby wymagające dokładniejszej oceny kardiologicznej.
Ograniczenia: badanie obserwacyjne – nie dowodzi związku przyczynowego. AF identyfikowano m.in. na podstawie samoopisu i danych szpitalnych, możliwe są nierozpoznane przypadki AF, selekcja uczestników oraz resztkowe czynniki zakłócające.
Wniosek:
Obraz siatkówki oka może zdradzać zwiększone ryzyko rozwoju migotania przedsionków, jeszcze zanim choroba zostanie rozpoznana.
Źródło: https://journals.plos.org/digitalhealth/article?id=10.1371/journal.pdig.0001661