Najważniejsze wyniki:
• Analiza objęła 2 329 090 pacjentów w Kalifornii. WPW rozpoznano u 686 osób (0,03%, czyli około 3 na 10 000).
• W regionach, w których stężenie litu w wodzie należało do najwyższych 25%, odnotowano o 71% większe szanse rozpoznania WPW (OR 1,71; 95% CI 1,44–2,03).
• W regionach, gdzie stężenie litu przekraczało zdrowotny próg przesiewowy, szanse rozpoznania WPW były o 29% większe (OR 1,29; 95% CI 1,05–1,58).
• Podobną zależność zaobserwowano w niezależnej kohorcie ze stanu Nowy Jork.
• Wyższe stężenia litu wiązały się również z częstszym występowaniem częstoskurczów nadkomorowych, omdleń, kołatań serca oraz wykonywaniem zabiegów ablacji.
Dlaczego to ważne?
Dodatkowe drogi przewodzenia w sercu powstają podczas rozwoju płodowego. Autorzy postawili hipotezę, że środowiskowa ekspozycja na lit w okresie prenatalnym może wpływać na ten proces.
Jeżeli zależność zostanie potwierdzona w kolejnych badaniach, może mieć znaczenie dla oceny bezpieczeństwa wody pitnej i profilaktyki środowiskowej.
Ograniczenia: To badanie obserwacyjne o charakterze ekologicznym. Analizowano stężenia litu na poziomie regionów, a nie indywidualną ekspozycję dzieci lub kobiet w ciąży. Nie wykazano związku przyczynowo-skutkowego. Ponadto WPW pozostawał rzadkim rozpoznaniem, a wzrost ilorazu szans nie oznacza takiego samego wzrostu ryzyka bezwzględnego.
Wniosek:
Wyższe stężenie litu w wodzie pitnej wiązało się z większą częstością rozpoznań zespołu WPW u dzieci (zależność ta może wskazywać na potencjalny środowiskowy czynnik ryzyka zaburzeń przewodzenia w sercu).
