• Co zrobiono: retrospektywne badanie kohortowe w systemie Veterans Health Administration; 2 511 932 połączenia od 719 028 weteranów USA, którzy wymagali pilnej/nagłej oceny w ciągu 8 godzin.
• Co wyszło: po tele-emergency care odsetek wizyt w SOR w 7 dni wynosił 28,5% vs 45,0% bez takiej konsultacji. To ok. 36,6% względnie mniej wizyt w SOR.
• Największy związek obserwowano w pilniejszych przypadkach:
– emergent: ATE −22,0 pkt proc.
– emergent 911: ATE −19,3 pkt proc.
– urgent: ATE −5,6 pkt proc.
• Hospitalizacje w 7 dni też były rzadsze ogółem (ATE −2,1 pkt proc.), ale nie wykazano różnicy w 30-dniowej śmiertelności.
• Praktycznie: dobrze zaprojektowana teleopieka ratunkowa może pomagać odciążać SOR, ale nie chodzi o „leczenie wszystkiego online”. Chodzi o lepsze kierowanie pacjentów tam, gdzie realnie potrzebują trafić.
Ograniczenia: badanie obserwacyjne, populacja weteranów USA, możliwe resztkowe czynniki zakłócające, różne wdrożenia TEC między ośrodkami, brak oceny doświadczeń pacjentów i dostępu do internetu.
Wniosek:
Telekonsultacja z zespołem medycyny ratunkowej po triage pielęgniarskim wiązała się z mniejszym o ok. 37 proc. wykorzystaniem SOR, szczególnie u pacjentów z wyższą pilnością oceny.
bfiałek
Źródło: https://jamanetwork.com/journals/jamanetworkopen/fullarticle/2847335