Co wykazano?
• Po 3 dniach ból w skali VAS (0–10) zmniejszył się średnio o 3,4 punktu w grupie leczenia skojarzonego wobec 2,0 punktów w grupie samego celekoksybu. Różnica wynosiła 1,4 punktu (p < 0,01).
• Po 7 dniach przewaga terapii skojarzonej nadal była istotna statystycznie, ale zmniejszyła się do 0,6 punktu (p = 0,02).
• Po 14 dniach nie stwierdzono już istotnej statystycznie różnicy w nasileniu bólu między grupami.
• Sprawność stawu kolanowego, oceniana skalą WOMAC, poprawiała się bardziej w grupie leczenia skojarzonego. Różnica w poprawie wynosiła 11,6 punktu po 3 dniach, 10,1 punktu po 7 dniach i 9,5 punktu po 14 dniach (wszystkie p < 0,01).
• Korzyść w zakresie bólu była krótkotrwała – po 14 dniach różnica między grupami nie była już istotna statystycznie.
• Szybsza poprawa sprawności może potencjalnie ułatwiać wcześniejsze rozpoczęcie rehabilitacji.
• Badanie nie uzasadnia rutynowego łączenia dwóch niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Konieczna jest ocena bezpieczeństwa takiej strategii.
Ograniczenia: niewielka grupa pacjentów, brak zaślepienia i plastra placebo oraz jedynie 14-dniowa obserwacja. Nie znamy długoterminowego bilansu korzyści i ryzyka.
Wniosek:
Dodanie miejscowego flurbiprofenu do doustnego celekoksybu może przyspieszać zmniejszenie bólu i poprawę funkcjonowania u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego, szczególnie w pierwszych dniach leczenia.
Źródło: https://academic.oup.com/rheumatology/article-abstract/65/9/keag488/8789458