• Spadek wyniku MMSE był o 0,23 pkt/rok mniejszy niż przy braku antykoagulacji i o 0,21 pkt/rok mniejszy niż przy stosowaniu warfaryny.
• Po 5 latach przewidywany średni MMSE wynosił 15,3 pkt przy NOAC, 14,5 przy warfarynie i 14,3 bez antykoagulacji.
• W porównaniu z brakiem antykoagulacji NOAC wiązały się również z niższym ryzykiem zgonu (HR 0,81) oraz udaru niedokrwiennego lub zatorowości systemowej (HR 0,66), bez istotnego wzrostu ryzyka dużych krwawień (HR 1,05).
• W bezpośrednim porównaniu z warfaryną NOAC wiązały się z niższym ryzykiem udaru niedokrwiennego lub zatorowości systemowej (HR 0,78).
• To potencjalnie ważny dodatkowy sygnał przemawiający za NOAC w tej populacji, ale podstawowym celem antykoagulacji pozostaje profilaktyka udaru, a nie oczekiwane spowolnienie otępienia.
Ograniczenia: badanie obserwacyjne – możliwe są resztkowe czynniki zakłócające, zmiany leczenia podczas obserwacji i różnice w częstości wykonywania MMSE; nie oceniano też poszczególnych preparatów NOAC.
Wniosek:
U chorych z migotaniem przedsionków i chorobą Alzheimera doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K (NOAC/DOAC) wiązały się z nieco wolniejszym pogarszaniem funkcji poznawczych niż warfaryna lub brak antykoagulacji.
Źródło: https://academic.oup.com/eurheartj/advance-article/doi/10.1093/eurheartj/ehag584/8758725