• Analiza objęła 26 408 dobranych osób: 13 204 stosujące GLP-1RA i 13 204 niestosujące tej terapii.
• GLP-1RA wiązały się z niższym ryzykiem udaru/TIA: HR 0,87; zatorowości płucnej: HR 0,69; żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej: HR 0,83.
• Nie wykazano istotnej statystycznie różnicy dla zawału serca ani rewaskularyzacji wieńcowej.
• Odnotowano też niższe ryzyko wizyt w SOR: HR 0,79 oraz zgonu z jakiejkolwiek przyczyny: HR 0,56.
• Praktycznie: to wspiera hipotezę, że GLP-1RA mogą mieć znaczenie kardiometaboliczne także u części pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi i otyłością – ale nie przesądza o przyczynowości.
Ograniczenia: badanie obserwacyjne, oparte na danych z dokumentacji medycznej; możliwe resztkowe czynniki zakłócające, różna aktywność chorób autoimmunologicznych i brak pewności, który mechanizm odpowiada za obserwowany związek.
Wniosek:
Stosowanie leków GLP-1 przez osoby z chorobą otyłościową i schorzeniami autoimmunologicznymi związane było ze zmniejszoną śmiertelnością, ryzykiem rozwoju epizodów zakrzepowo-zatorowych (udary niedokrwienne mózgu i zatorowość płucna) oraz wizytami w oddziałach ratunkowych.
bfiałek
Źródło: https://www.ahajournals.org/doi/full/10.1161/JAHA.125.047893