• Górny wykres: przeżycie bez choroby. Po 5 latach szacowany odsetek osób żyjących bez nawrotu i bez nowego nowotworu pierwotnego wynosił 80,3% w grupie programu ćwiczeń i 73,9% w grupie edukacyjnej. Różnica to 6,4 punktu procentowego – około 6 dodatkowych osób na każde 100.
• Dolny wykres: przeżycie całkowite. Po 8 latach wynosiło ono 90,3% wobec 83,2%. Różnica to 7,1 punktu procentowego – około 7 dodatkowych osób żyjących na każde 100.
• Korzyści nie oznaczają braku ryzyka. Zdarzenia niepożądane dotyczące mięśni, stawów i kości odnotowano częściej w grupie programu ćwiczeń: 18,5% wobec 11,5%. Nie wszystkie były związane z ćwiczeniami. Program powinien być dostosowany do możliwości i stanu zdrowia pacjenta.
Ograniczenia: badano osoby z rakiem okrężnicy w stadium III lub II wysokiego ryzyka, w dobrym stanie sprawności, po zakończeniu chemioterapii. Nie można automatycznie przenosić tych wyników na wszystkie nowotwory i etapy leczenia.
Wniosek:
W analizie całego okresu obserwacji, w przypadku osób aktywnych fizycznie ryzyko nawrotu choroby było niższe o 28%, a ryzyko zgonu o 37% niższe, co sprawia, że wyniki przemawiają za włączaniem zorganizowanej aktywności fizycznej do opieki po leczeniu raka okrężnicy -jako uzupełnienia, a nie zamiennika leczenia onkologicznego.
