Najważniejsze wyniki:
• 35% niższe względne ryzyko marskości wątroby u osób pijących 3–4 filiżanki kawy dziennie w porównaniu z osobami niepijącymi kawy.
• 35% niższe względne ryzyko raka wątrobowokomórkowego (HCC) przy spożyciu 3–4 filiżanek dziennie.
• 41% niższe względne ryzyko zgonu z przyczyn wątrobowych w tej samej grupie.
• Korzystne zależności obserwowano już przy 1–2 filiżankach dziennie. Spożycie co najmniej 5 filiżanek wiązało się z 47% niższym względnym ryzykiem HCC, ale nie przynosiło wyraźnie większych korzyści w odniesieniu do marskości i śmiertelności wątrobowej niż 3–4 filiżanki.
Co szczególnie interesujące?
Badacze przeanalizowali również wyniki rezonansu magnetycznego wątroby u 28 961 osób oraz profil białek krwi u 44 633 uczestników. Większe spożycie kawy wiązało się z:
• mniejszą zawartością tłuszczu i żelaza w wątrobie,
• korzystniejszymi wskaźnikami zapalenia i włóknienia wątroby,
• niższymi stężeniami wybranych białek związanych z procesami włóknienia i aktywacją komórek zapalnych.
Co ważne, podobne korzystne zależności obserwowano zarówno dla kawy zawierającej kofeinę, jak i bezkofeinowej. Sugeruje to, że znaczenie mogą mieć również inne składniki kawy, m.in. polifenole.
Co to oznacza w praktyce?
Regularne, umiarkowane spożywanie kawy może być jednym z elementów stylu życia sprzyjających zdrowiu wątroby. Nie oznacza to jednak, że każdy powinien zwiększać jej spożycie.
Kawa nie zastępuje ograniczenia spożycia alkoholu, kontroli masy ciała i czynników metabolicznych ani leczenia chorób wątroby, w tym MASLD (stłuszczeniowej choroby wątroby związanej z dysfunkcją metaboliczną).
Ograniczenia: To badanie obserwacyjne. Wykazano związki statystyczne, a nie zależności przyczynowo-skutkowe. Spożycie kawy oceniano na podstawie deklaracji uczestników, a wpływu wszystkich czynników zakłócających nie można wykluczyć.
Wniosek:
Spożywanie 3–4 filiżanek kawy dziennie wiązało się z istotnie niższym ryzykiem rozwoju marskości wątroby, raka wątrobowokomórkowego i zgonu z przyczyn wątrobowych.
Zródło: https://www.cghjournal.org/article/S1542-3565(26)00404-0/abstract