Najważniejsze wyniki:
• 95,5% uczestników (3197/3349) miało potwierdzoną supresję wirusologiczną (HIV-1 RNA <50 kopii/ml) w ostatnim dostępnym oznaczeniu. Wśród osób z możliwym do oceny wynikiem odsetek wynosił 96,6%.
• 89,0% pacjentów kontynuowało leczenie iniekcyjne, a 11,0% zakończyło terapię.
• 0,8% (28 osób) doświadczyło niepowodzenia wirusologicznego. Aż 71,4% tych niepowodzeń wystąpiło w pierwszych 12 miesiącach po zmianie leczenia.
• U 67,9% osób z niepowodzeniem wirusologicznym (19/28) wykryto nową oporność na co najmniej jedną z dwóch klas stosowanych leków. Stanowiło to 0,57% całej badanej populacji.
• Działania niepożądane prowadzące do zakończenia terapii były stosunkowo rzadkie: reakcje w miejscu wstrzyknięcia dotyczyły 2,4% uczestników, a ogólnoustrojowe działania niepożądane 1,6%.
Co to oznacza w praktyce?
Długodziałająca terapia iniekcyjna może stanowić skuteczną alternatywę dla codziennych tabletek u odpowiednio zakwalifikowanych osób żyjących z HIV, które wcześniej uzyskały supresję wirusologiczną.
Jednocześnie mała częstość niepowodzeń nie oznacza braku ryzyka. Szczególne znaczenie mają właściwa kwalifikacja, terminowość podawania leków i monitorowanie wiremii, zwłaszcza w pierwszym roku leczenia.
Ograniczenia: Badanie obserwacyjne, bez grupy kontrolnej. Nie pozwala wykazać przewagi nad leczeniem doustnym. Nie obejmowało m.in. osób z dodatnim HBsAg. Badanie finansowała firma ViiV Healthcare.
Wniosek:
Długodziałająca terapia kabotegrawir + rylpiwirynę (CAB + RPV) pozwalała utrzymać supresję HIV u zdecydowanej większości pacjentów przez ponad 2 lata obserwacji (niepowodzenia wirusologiczne były rzadkie, ale często wiązały się z rozwojem lekooporności).

Źródło: https://academic.oup.com/ofid/article/13/10/ofag622/8914524
