• Badanie: 52 tygodnie, 284 dorosłych z otyłością, ok. 90% kobiet, randomizacja 1:1.
• Przez pierwsze 16 tygodni grupa „rapid weight loss” miała dietę opartą na zwykłej żywności, ale z dużym deficytem energii: początkowo <1000 kcal/d, potem <1300 i <1500 kcal/d.
• Grupa „gradual weight loss” miała deficyt 800–1000 kcal/d względem szacowanego zapotrzebowania.
• Po 16 tygodniach utrata masy ciała: -12,9% vs -8,1%.
• Po 1 roku: -14,4% vs -10,5%. Różnica nadal była istotna.
• BMI ≤27 po roku osiągnęło 28,3% vs 9,7% uczestników. WHtR ≤0,53: 33,0% vs 18,4%.
• To ważne, bo te progi wiązano wcześniej z mniejszym 10-letnim ryzykiem powikłań otyłości, m.in. cukrzycy typu 2, nadciśnienia i chorób sercowo-naczyniowych.
Ograniczenia: abstrakt konferencyjny, jeszcze niepełna publikacja recenzowana; większość uczestników stanowiły kobiety; brak pełnych danych o składzie ciała, utracie masy mięśniowej, adaptacji metabolicznej i bezpieczeństwie w różnych grupach pacjentów.
Wniosek:
W kontrolowanym, profesjonalnie prowadzonym programie szybka redukcja masy ciała dała większy i utrzymujący się efekt po roku niż redukcja stopniowa.
bfiałek
