• W analizie 98 032 dorosłych z prediabetes porównano 39 281 osób, które rozwinęły T2D, z 58 751 osób bez progresji.
• Wyższe szanse progresji dotyczyły osób w wieku 35–44 lat (OR 1,37), 45–54 lat (OR 1,49) i 55–64 lat (OR 1,33) vs 18–34 lata.
• Z progresją wiązały się też: otyłość (OR 1,45), choroby sercowo-naczyniowe (OR 1,64), obturacyjny bezdech senny (OR 1,36), MASH/MASLD (OR 1,37) i neuropatia (OR 1,19).
• Praktycznie: w stanie przedcukrzycowym warto patrzeć szerzej niż tylko na sam wynik glikemii/HbA1c – całe tło metaboliczne i choroby współistniejące mają znaczenie. To jednak badanie obserwacyjne, więc pokazuje związek, a nie przyczynę.
Ograniczenia: badanie obserwacyjne oparte na danych claims/EMR; brak danych o stylu życia i czynnikach socjoekonomicznych, populacja głównie ubezpieczona; badanie finansowane przez Novo Nordisk.
Wniosek:
Stan przedcukrzycowy nie jest „jedną chorobą o takim samym ryzyku” – jeśli obok nieprawidłowej glikemii występują otyłość, choroby układu sercowo-naczyniowego, obturacyjny bezdech senny, stłuszczeniowa choroba wątroby lub neuropatia, ryzyko progresji do cukrzycy typu 2 jest wyraźnie wyższe, więc taka osoba wymaga większej czujności niż ktoś z izolowanym stanem przedcukrzycowym bez dodatkowych obciążeń.
bfiałek
Źródło: https://dom-pubs.onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/dom.70583