• Po 1 roku ekspozycji na dowolny GLP-1RA ryzyko TKA po 8 latach było niższe o 2,80 pkt proc.; HR 0,90.
• Po 3 latach ekspozycji na semaglutyd lub tirzepatyd różnica po 8 latach wyniosła −4,71 pkt proc.; HR 0,72.
• Efekt był widoczny we wszystkich analizowanych punktach czasowych: 1, 3, 5 i 8 lat.
• To może oznaczać nie tylko wpływ masy ciała, ale też potencjalne działanie przeciwzapalne/metaboliczne – tego badanie jednak nie udowadnia.
• W praktyce: u części pacjentów z ChZS kolana i chorobą otyłościową/metaboliczną leczenie metaboliczne może być ważnym elementem ochrony stawu.
Ograniczenia: badanie obserwacyjne; brak danych o RTG, nasileniu bólu, funkcji, masie ciała w czasie, adherencji i dokładnym powodzie włączenia GLP-1RA.
Wniosek:
Stosowanie leków GLP-1 u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów prowadziło do zmniejszenia zapotrzebowania na endoprotezy kolana (wynik ten – poza utratą masy ciała – przypisywany jest przeciwzapalnemu działaniu GLP-1 i ochronie chrząstki).
bfiałek
Źródło: https://rapm.bmj.com/content/early/2026/06/01/rapm-2026-107658