• Przy 10 mg THC zmienność położenia pojazdu w pasie ruchu wzrosła względem placebo o 2,0 cm (95% CI: 1,0–2,9), a przy 20 mg o 3,3 cm (95% CI: 2,4–4,3). Przy 2 mg różnica nie była istotna statystycznie.
• Pogorszenie wyników było widoczne 2 i 5 godzin po przyjęciu THC, natomiast nie stwierdzono go po 24 godzinach. Największa dawka wiązała się również ze wzrostem zmienności prędkości i wydłużeniem czasu reakcji.
• Jednocześnie maksymalne stężenia THC we krwi były niskie – w badaniu sięgały około 1,6–3,4 ng/ml, a we wszystkich warunkach pozostawały poniżej progu 5 ng/ml stosowanego w części jurysdykcji.
• To ważne, ponieważ po doustnym THC zależność między stężeniem substancji we krwi a sprawnością psychomotoryczną może być inna niż po jego inhalacji. Sam wynik stężenia THC nie jest więc prostym odpowiednikiem stopnia zaburzenia zdolności prowadzenia.
Ograniczenia: tylko 40 osób, regularni użytkownicy konopi w wieku 19–45 lat oraz jazda w symulatorze, głównie w relatywnie prostych warunkach drogowych. Wyników nie można automatycznie przenosić na wszystkich użytkowników ani na rzeczywisty ruch drogowy.
Wnioski:
Stężenie THC we krwi nie musi dobrze odzwierciedlać rzeczywistego upośledzenia zdolności prowadzenia pojazdu po spożyciu THC.
Stężenie THC, które upośledza prowadzenie pojazdu może być niskie, a niekiedy nawet niewykrywalne w testach wykonywanych podczas kontroli drogowej.
Źródło: https://jamanetwork.com/journals/jamanetworkopen/fullarticle/2853465