• Badanie objęło 5 osób z chorobą Parkinsona; u wszystkich udało się zidentyfikować indywidualne biomarkery faz chodu i zaprogramować adaptacyjną stymulację.
• W testach klinicznych aDBS poprawiała zmienność kroku i symetrię chodu w porównaniu z klasyczną, ciągłą DBS.
• W domowej, zaślepionej fazie crossover, którą ukończyły 3 osoby, aDBS wiązała się z mniejszą liczbą upadków przy utrzymaniu ogólnej kontroli objawów ruchowych.
• Nie wykazano istotnej poprawy freezing of gait, czyli „zamrażania chodu”. To ważne, bo upadki i freezing są powiązane, ale nie są tym samym problemem klinicznym.
• Najważniejsze ograniczenie: bardzo mała próba, krótka obserwacja i dodatkowe elektrody badawcze, których nie stosuje się rutynowo.
Ograniczenia: badanie feasibility, 5 pacjentów, tylko 3 osoby w zaślepionej fazie domowej – potrzebne większe, wieloośrodkowe RCT.
Wniosek:
W testach klinicznych adaptacyjna głęboka stymulacja mózgu, czyli dopasowana w czasie rzeczywistym do fazy chodu, poprawiała zmienność kroku i symetrię chodu w porównaniu z klasyczną, ciągłą głęboką stymulacją mózgu.
