• Osoby osiągające ≥150 min umiarkowanej lub intensywnej aktywności fizycznej tygodniowo miały lepsze wyniki w skalach objawów depresyjnych PHQ-2 i lękowych GAD-2.
• Nie stwierdzono natomiast istotnego związku między spełnianiem tych zaleceń aktywności fizycznej a pamięcią krótkotrwałą, rozumowaniem, zdolnościami werbalnymi, szybkością przetwarzania ani ogólnym wynikiem poznawczym.
• Granie w gry wideo wiązało się z lepszą pamięcią krótkotrwałą, rozumowaniem, szybkością przetwarzania informacji i ogólną sprawnością poznawczą. W części domen widoczny był gradient: osoby grające ≥3 h/tydz. osiągały lepsze wyniki niż gracze okazjonalni i osoby niegrające.
• Jednocześnie granie nie było istotnie związane z wynikami PHQ-2 ani GAD-2.
To ważne rozróżnienie: z tego badania nie wynika, że „gry poprawiają mózg”, ani że aktywność fizyczna „nie wpływa na poznanie”. Badanie było przekrojowe, więc równie możliwe jest np. to, że osoby o lepszych funkcjach poznawczych częściej grają.
Ograniczenia: samoopis aktywności i czasu grania, przekrojowy charakter badania, niereprezentatywna populacja oraz potencjalny konflikt interesów – część autorów była zawodowo związana z firmą Creyos, której testy poznawcze wykorzystano w badaniu.
Wniosek:
Aktywność fizyczna wiązała się z lepszym zdrowiem psychicznym, a granie w gry wideo z lepszymi wynikami poznawczymi (często grający uzyskiwali wyniki poznawcze odpowiadające – według przeliczenia autorów – wynikom niegrających młodszych o ok. 13,7 roku, ale to nie znaczy, że granie w gry wideo „odmładza” mózg o blisko 14 lat).
Źródło: https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0334924