Taki sygnał właśnie wyszedł z JAMA Oncology.
Co zrobiono? Populacyjna analiza EHR z Hongkongu (Hong Kong Hospital Authority; ~7,5 mln populacji), „target trial emulation” (czyli próba maksymalnie zbliżenia obserwacji do RCT). 14 223 mężczyzn z rakiem prostaty na ADT, mediana wieku 74 lata, mediana follow-up 66 miesięcy.
Co wyszło (najważniejsze liczby)?
Użytkowanie flozyn (głównie dapagliflozyna/empagliflozyna) wiązało się z:
– ↓ ryzyka „ADT failure” o 37%: HR 0,63 (P=0,03)
– ↓ ryzyka niepowodzenia terapii kolejnej generacji (NHA) o 56%: HR 0,44 (P=0,04)
– Trend w przeżyciach (DSS/OS) był „na korzyść”, ale bez istotności statystycznej.
Dodatkowy smaczek: metformina w monoterapii nie była powiązana z progresją, ale wiązała się z lepszym OS (HR 0,59).
Hamulec bezpieczeństwa (ważne):
To nadal obserwacja, nie RCT. Do tego brak danych o Gleason (nie dało się skorygować o stopień złośliwości), a w analizie NHA było mniej zdarzeń → mniejsza moc.
Wniosek:
Jeśli pacjent z rakiem prostaty ma wskazania diabetologiczne/kardiologiczne do stosowania leków z grupy flozyn (inhibitory SGLT2; głównie dapagliflozyna/empagliflozyna) to ta klasa leków może dawać bonus onkologiczny: opóźniać biochemiczną progresję albo konieczność włączenia terapii hormonalnej nowej generacji (nie jest jeszcze dowód, żeby włączać flozynę z powodu raka prostaty – potrzebne są badania prospektywne/RCT).
bfiałek
Źródło: https://jamanetwork.com/journals/jamaoncology/fullarticle/2843267
Serio ciekawy temat bo nikt nie myślał, że leki na cukrzyce mogą jakoś pomagać przy raku prostaty no nie? muszą zrobić więcej badań ale to daje nadzieję na coś więcej