• Nadwaga była związana z niższym ryzykiem zgonu względem prawidłowego BMI: o 46% u mężczyzn (HR 0,54) i 27% u kobiet (HR 0,73). U mężczyzn BMI odpowiadające otyłości I–II stopnia również wiązało się z niższym ryzykiem (HR 0,49).
• Jednocześnie duży obwód talii – niezależnie od BMI – wiązał się z 24% wyższym ryzykiem zgonu zarówno u mężczyzn, jak i kobiet (HR 1,24). W badaniu za wysoki uznawano obwód >101,6 cm u mężczyzn i >88,9 cm u kobiet.
• Co szczególnie istotne: nawet przy prawidłowym BMI, ale dużym obwodzie talii, ryzyko zgonu było wyższe o 33% u mężczyzn i 23% u kobiet w porównaniu z osobami z prawidłowym BMI i mniejszym obwodem talii.
• Z kolei niedowaga była związana z wyraźnie wyższym ryzykiem zgonu: o 91% u mężczyzn i 97% u kobiet względem prawidłowego BMI.
To może częściowo tłumaczyć tzw. „paradoks BMI” obserwowany u osób starszych. BMI nie rozróżnia tkanki tłuszczowej od beztłuszczowej i nie mówi, gdzie tłuszcz jest zgromadzony. Obwód talii dostarcza dodatkowej informacji o otyłości brzusznej.
Ograniczenia: to badanie obserwacyjne, więc pokazuje związki, a nie przyczynowość. Wzrost i masa ciała były deklarowane przez uczestników, możliwa jest też odwrotna przyczynowość i resztkowe czynniki zakłócające. Niektóre podgrupy były małe.
Wnioski:
U osób ≥65 r.ż. samo BMI może niewystarczająco oceniać ryzyko zgonu – znaczenie ma również rozmieszczenie tkanki tłuszczowej, zwłaszcza otyłość brzuszna.
Duży obwód talii – niezależnie od BMI – wiązał się z 24% wyższym ryzykiem zgonu zarówno u mężczyzn, jak i kobiet. W badaniu za wysoki uznawano obwód >101,6 cm u mężczyzn i >88,9 cm u kobiet.
Źródło: https://agsjournals.onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/jgs.70600