• Badanie objęło 4685 osób bez cukrzycy typu 2 na starcie. Średni wiek: 73,9 roku. Mediana obserwacji: 5,3 roku. W tym czasie T2D rozwinęła się u 383 osób.
• Z wyższym ryzykiem T2D wiązało się 6 gatunków bakterii, m.in. Ruminococcus gnavus, Desulfovibrio piger, Alistipes communis i – co ciekawe – Akkermansia muciniphila.
• Z niższym ryzykiem wiązały się 3 gatunki, m.in. Coprococcus catus, bakteria produkująca maślan, ważny dla bariery jelitowej i metabolizmu glukozy.
• Akkermansia muciniphila zwykle bywa przedstawiana jako „korzystna”, ale tu jej związek z ryzykiem T2D był silniejszy przy niskim spożyciu błonnika. To dobry przykład, że ta sama bakteria może działać różnie w różnych warunkach.
• Autorzy znaleźli też 3 szlaki metaboliczne mikrobiomu związane z ryzykiem T2D: degradacja asparaginy – wyższe ryzyko; degradacja mannozy i nieoksydacyjny szlak pentozofosforanowy – niższe ryzyko.
Ograniczenia: to badanie obserwacyjne, więc pokazuje związek, a nie dowód przyczynowości; populacja była starsza i szwedzka, więc nie wszystko musi przenosić się 1:1 na inne grupy.
Wnioski:
Mikrobiom jelitowy może pomóc w ocenie ryzyka wystąpienia cukrzycy typu 2. Nowe badanie prospektywne ze Szwecji pokazuje związek konkretnych bakterii jelitowych i funkcji metabolicznych mikrobiomu z późniejszym ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2.
Z wyższym ryzykiem T2D wiązało się 6 gatunków bakterii, m.in. Ruminococcus gnavus, Desulfovibrio piger, Alistipes communis i – co ciekawe – Akkermansia muciniphila.
Z niższym ryzykiem wiązały się 3 gatunki, m.in. Coprococcus catus, bakteria produkująca maślan, ważny dla bariery jelitowej i metabolizmu glukozy.
bfiałek
Źródło: https://www.cell.com/cell-reports-medicine/fulltext/S2666-3791(26)00252-1