• Badacze analizowali 218 dzieci z prospektywnej kohorty ciążowo-urodzeniowej HOME Study. PFAS mierzono z krwi pępowinowej oraz w wieku 3, 8 i 12 lat. Gęstość kości oceniono DXA w wieku 12 lat.
• Najbardziej spójny sygnał dotyczył PFOA: wyższe stężenia były związane z niższym BMD w 1/3 dalszej kości promieniowej przy każdym punkcie pomiarowym: poród, 3 lata, 8 lat i 12 lat.
• Dla innych PFAS wyniki nie były jednolite. PFHxS i PFOS w wieku 3 lat wiązały się w tym badaniu z wyższymi Z-score BMD w części lokalizacji, a PFNA w wieku 12 lat – z niższymi wartościami. Czyli: nie wszystko układa się w prostą narrację.
• To nie dowód, że PFAS „powodują słabsze kości”. To badanie obserwacyjne. Ale jest to kolejny sygnał, że ekspozycja środowiskowa w okresie rozwoju może mieć znaczenie dla zdrowia kości.
• Najbardziej praktyczny wniosek nie dotyczy „detoksu” ani rutynowego badania PFAS u wszystkich. Dotyczy ograniczania ekspozycji na poziomie populacyjnym: w wodzie, żywności, opakowaniach i produktach codziennego użytku.
Ograniczenia: badanie obserwacyjne, relatywnie mała grupa, pojedyncza kohorta; związek ≠ przyczynowość.
Wniosek:
Narażenie na wyższe stężenia „wiecznych chemikaliów” (głównie PFOA) były związane z niższą gęstością mineralną kości przedramienia u 12-latków – zwłaszcza u dziewcząt.
Źródło: https://academic.oup.com/jes/article/10/4/bvag039/8519127