Najważniejsze wyniki:
• Wyższe IgE = większa szansa zaostrzenia. W grupie leczonej miejscowymi GKS wyższe wyjściowe IgE wiązało się z większą szansą zaostrzenia wymagającego intensyfikacji leczenia (OR = 1,59; 95% CI: 1,18–2,13; p = 0,002). OR odnosi się do wzrostu logarytmu naturalnego stężenia IgE o jedną jednostkę.
• Najsilniejszy związek zaobserwowano w ciężkim AZS. W tej podgrupie OR wynosił 1,95 (95% CI: 1,33–2,85; p = 0,0006). W umiarkowanym AZS zależność nie była istotna statystycznie.
• Nasilenie zmian skórnych nie wystarczyło do przewidywania zaostrzeń. Wyjściowy wynik EASI, określający nasilenie i rozległość AZS, nie wykazywał istotnego statystycznie związku z występowaniem zaostrzeń w analizowanej populacji.
• Dupilumab zmieniał obserwowaną zależność. U osób otrzymujących dupilumab stężenie IgE istotnie się obniżało. W tej grupie ani wyjściowe IgE, ani początkowe nasilenie AZS nie były istotnie związane z występowaniem zaostrzeń. C
o to oznacza w praktyce?
Całkowite IgE może dostarczać dodatkowych informacji o ryzyku przyszłych zaostrzeń AZS, szczególnie u osób z ciężką postacią choroby.
Jednocześnie wyniki sugerują, że skuteczne leczenie ukierunkowane na szlak zapalny typu 2 może ograniczać znaczenie wyjściowego stężenia IgE jako markera ryzyka.
Ważne zastrzeżenie: nie udowodniono, że samo obniżenie IgE odpowiada za zmniejszenie liczby zaostrzeń. Nie ustalono również wartości progowej IgE, która pozwalałaby wiarygodnie przewidywać zaostrzenia u konkretnego pacjenta.
Ograniczenia: analiza post hoc, ocena wyłącznie IgE całkowitego, brak potwierdzenia zależności przyczynowo-skutkowej. Badanie finansowały Sanofi i Regeneron.
Wniosek:
Wyższe wyjściowe stężenie całkowitego IgE wiązało się z większym prawdopodobieństwem zaostrzenia AZS w ciągu roku, podczas gdy początkowe nasilenie choroby nie wykazywało istotnego statystycznie związku z tym ryzykiem.

Źródło: https://www.jaci-inpractice.org/article/S2213-2198(26)00876-7/abstract
