• Mniejsze nasilenie zapalenia ślinianek. U 31 osób z chorobą Sjögrena i cukrzycą typu 2 przyjmujących metforminę średni wynik biopsji (focus score) wynosił 1,88 wobec 3,26 u 124 dopasowanych osób z chorobą Sjögrena bez cukrzycy (p = 0,0002).
• Rzadziej stwierdzano nasilone nacieki zapalne. Wartość focus score >3 występowała u 16% osób stosujących metforminę wobec 40% w grupie porównawczej. To różnica 24 punktów procentowych.
• Korzystniejsze wyniki części badań oczu. Stosowanie metforminy wiązało się z mniejszymi szansami nieprawidłowego wyniku barwienia powierzchni oka (OR = 0,24; p = 0,004). Nie wszystkie testy oceniające suchość oczu wykazały jednak spójne różnice.
• Potwierdzenie w niezależnej kohorcie. W drugiej grupie badanych, obejmującej 26 osób przyjmujących metforminę i 394 osoby bez cukrzycy niestosujące tego leku, również stwierdzono korzystniejsze wyniki biopsji ślinianek oraz oceny powierzchni oka w skali van Bijstervelda.
• Nie wszystkie wyniki przemawiały na korzyść metforminy. Nie wykazano spójnych korzyści dotyczących wydzielania śliny, subiektywnych objawów suchości oczu ani wszystkich wskaźników aktywności choroby.
Ograniczenia: badanie miało charakter obserwacyjny, grupy były niewielkie i różniły się m.in. obecnością cukrzycy. Nie ustalono jednoznacznie czasu stosowania metforminy względem wykonanych badań. Nie można więc wykazać związku przyczynowo-skutkowego.
Wniosek:
Stosowanie metforminy wiązało się z mniejszym nasileniem nacieków zapalnych w śliniankach i korzystniejszymi wynikami części badań okulistycznych (nie oznacza to jednak, że metformina skutecznie leczy zespół Sjögrena).
Źródło: International Symposium on Sjögren’s Disease, Paryż 2026; Medscape Medical News, 2026 (29 października; doniesienie z badania obserwacyjnego).

