• 93,5% (362/387) – u tylu dawców mózgów z określonym statusem CTE potwierdzono charakterystyczne zmiany neuropatologiczne.
• 74,5% (95% CI: 69,6–78,3%) – oszacowana częstość CTE w całej analizowanej populacji zmarłych byłych zawodników NFL, po uwzględnieniu błędu selekcji.
• 63,7% – nawet najbardziej konserwatywna analiza wrażliwości wskazywała na bardzo dużą częstość CTE.
• Około 5 razy – tak duża była oszacowana różnica w prawdopodobieństwie przekazania mózgu do badań między zawodnikami z objawami poznawczymi a tymi bez takich objawów.
• 27,2% – oszacowany odsetek zawodników, którzy doświadczyli otępienia za życia. Nie wykazano jednak, że wszystkie te przypadki były spowodowane CTE.
Co to oznacza?
CTE jest chorobą neurodegeneracyjną związaną z powtarzającymi się uderzeniami w głowę. Wyniki wzmacniają argumenty za ograniczaniem takiej ekspozycji w sportach kontaktowych.
Jednocześnie CTE można obecnie definitywnie rozpoznać dopiero po śmierci, a zaburzenia pamięci, zachowania czy nastroju u żyjących sportowców nie oznaczają automatycznie tej choroby. Mogą mieć również inne, potencjalnie odwracalne lub możliwe do leczenia przyczyny.
Ograniczenia: Badanie obserwacyjne. Wynik 74,5% jest oszacowaniem statystycznym, a nie rezultatem bezpośredniego badania mózgów wszystkich 2362 osób. Nie można go przenosić na żyjących zawodników, sportowców amatorskich ani inne dyscypliny.
Najważniejsze: CTE wśród zmarłych byłych zawodowych futbolistów amerykańskich prawdopodobnie nie jest zjawiskiem rzadkim. Nadal jednak potrzebujemy wiarygodnych biomarkerów umożliwiających rozpoznawanie choroby za życia i ustalenie, dlaczego u części osób zmiany neuropatologiczne prowadzą do objawów klinicznych, a u innych nie.
Wniosek:
Nawet po skorygowaniu błędu doboru dawców mózgów oszacowana częstość CTE wyniosła aż 74,5%.

Źródło: https://jamanetwork.com/journals/jamanetworkopen/fullarticle/2855918
