• Badanie objęło 39 osób w wieku 36–75 lat; porównano interwencję „sleep-aligned fasting” z grupą kontrolną utrzymującą zwyczajowy nocny post 11–13 godzin.
• W grupie interwencyjnej poprawił się nocny spadek rozkurczowego ciśnienia tętniczego (+3,5%) oraz nocny spadek tętna (+5%).
• Zaobserwowano też niższy nocny kortyzol i sygnały lepszej odpowiedzi na obciążenie glukozą.
• Nie było istotnych różnic m.in. w glikemii na czczo, indeksie Matsudy, BMI czy obwodzie talii.
• To nie jest „przełom”, ale ciekawy sygnał, że pora ostatniego posiłku może mieć znaczenie metaboliczne niezależnie od samej kaloryczności diety.
Ograniczenia: Małe badanie, krótka obserwacja, przewaga kobiet i populacja w średnim/starszym wieku z nadwagą/otyłością – ostrożnie z uogólnianiem.
Wniosek:
U osób z nadwagą lub otyłością wydłużenie nocnej przerwy od jedzenia do 13-16 godzin i zakończenie ostatniego posiłku co najmniej 3 godziny przed snem wiązało się po 7,5 tygodnia obserwacji ze znaczną poprawą niektórych parametrów kardiometabolicznych, bez istotnych zmian masy ciała.
bfiałek
Źródło: https://www.ahajournals.org/doi/abs/10.1161/ATVBAHA.125.323355