• Badanie objęło 72 751 osób z 9 ośrodków w Wielkiej Brytanii, bez rozpoznanej niewydolności serca i bez przebytego zawału; obserwacja trwała medianowo 4,0–5,1 roku.
• Algorytm analizował 1 655 cech obrazu tłuszczu nasierdziowego, a nie tylko jego objętość.
• Każdy wzrost wyniku o 25 centyli wiązał się z niemal 4-krotnie wyższym skorygowanym ryzykiem nowej niewydolności serca; osoby w najwyższym decylu miały blisko 20-krotnie wyższe ryzyko niż osoby w najniższym.
• Po dodaniu tego wskaźnika do klasycznych czynników ryzyka, objętości EAT i nasilenia choroby wieńcowej poprawiła się 5-letnia predykcja niewydolności serca (ΔAUC 0,047; NRI 0,39).
Ograniczenia: to badanie obserwacyjne i prognostyczne; pokazuje związek oraz wartość predykcyjną, ale nie dowodzi, że wdrożenie takiego algorytmu samo w sobie poprawia wyniki leczenia.
Wniosek:
Automatyczna analiza tłuszczu nasierdziowego w rutynowym angio-TK naczyń wieńcowych z kontrastem może wyraźnie poprawić wczesną ocenę ryzyka rozwoju przyszłej niewydolności serca.
bfiałek
Źródło: https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2026.02.5116