• W badaniach ogólnie obserwowano związek: wyższa aktywność fizyczna → niższy wiek biologiczny mierzony zegarami DNAm.
• W metaanalizie 7 badań przekrojowych każdy wzrost aktywności o 1 SD w MET-min/tydzień wiązał się z: – niższą akceleracją wieku wg zegara Horvatha: β = –0,03, – niższą akceleracją wieku wg GrimAge: β = –0,09.
• Nie wykazano istotnego statystycznie związku dla zegarów Hannum i PhenoAge.
• Najspójniejszy sygnał dotyczył GrimAge, czyli zegara silniej powiązanego z ryzykiem zdrowotnym, stanem zapalnym, metabolizmem i śmiertelnością.
• To ważne, bo aktywność fizyczna nie jest tu oceniana tylko przez pryzmat masy ciała, kondycji czy serca. Badacze patrzyli na ślady biologicznego starzenia zapisane w metylacji DNA.
Co to zmienia w praktyce? Ruch prawdopodobnie jest jednym z kluczowych elementów zdrowego starzenia. Nie dlatego, że „odmładza” magicznie organizm, ale dlatego, że wiąże się z korzystniejszym profilem biologicznym: mniejszym stanem zapalnym, lepszym metabolizmem, sprawniejszą regulacją komórkową i wolniejszą akumulacją zmian związanych z wiekiem.
Ograniczenia: większość danych pochodziła z badań przekrojowych, więc nie można przesądzić o przyczynowości. Często aktywność oceniano samoopisowo, a różne badania używały różnych zegarów epigenetycznych.
Wniosek:
Więcej aktywności fizycznej wiązało się z korzystniejszym profilem starzenia biologicznego, ale to jeszcze nie jest dowód, że sam ruch „cofa wiek”.
bfiałek
Źródło: https://www.thelancet.com/journals/lanhl/article/PIIS2666-7568(26)00019-X/fulltext