• Badanie kohortowe SWISS-AF objęło 2311 osób z migotaniem przedsionków; mediana obserwacji wyniosła 8 lat.
• Każde podwojenie sNfL wiązało się z wyższym ryzykiem: dużych zdarzeń naczyniowych o 35%, udaru niezakończonego zgonem o 31%, zgonu sercowo-naczyniowego o 36%, hospitalizacji z powodu niewydolności serca o 25% i zgonu z dowolnej przyczyny o 41%. Nie wykazano istotnego związku z zawałem.
• Po 8 latach częstość głównego punktu końcowego rosła od 14,3% w najniższym kwartylu sNfL do 55,1% w najwyższym.
• To nie znaczy, że sNfL „powoduje” zdarzenia. To marker, który może pomagać lepiej wyłapywać pacjentów z AF obciążonych większym ryzykiem, być może także ponad część tradycyjnych wskaźników.
Ograniczenia: badanie obserwacyjne, jedna kohorta ze Szwajcarii, pojedynczy pomiar biomarkera na początku obserwacji – więc bez wnioskowania przyczynowego.
Wnioski:
U chorych z migotaniem przedsionków wyższe stężenie lekkiego łańcucha neurofilamentów w surowicy krwi (sNfL) wiązało się z większym ryzykiem poważnych zdarzeń naczyniowych i zgonu, nawet po uwzględnieniu klasycznych czynników ryzyka.
Każde podwojenie sNfL wiązało się z wyższym ryzykiem: dużych zdarzeń naczyniowych o 35 proc., udaru niedokrwiennego mózgu niezakończonego zgonem o 31 proc., zgonu sercowo-naczyniowego o 36 proc., hospitalizacji z powodu niewydolności serca o 25 proc. i zgonu z dowolnej przyczyny o 41 proc.
bfiałek
Źródło: https://jamanetwork.com/journals/jamacardiology/fullarticle/2847053