• Badanie fazy I objęło 20 osób z dziedziczną predyspozycją do gruczolakoraka przewodowego trzustki oraz nieprawidłowością trzustki widoczną w badaniach obrazowych.
• Odpowiedź limfocytów T swoistą wobec zmutowanego KRAS uzyskano u 18 z 20 uczestników, czyli u 90%.
• Klony limfocytów T wywołane szczepieniem utrzymywały się nawet przez 2 lata.
• Działania niepożądane miały nasilenie łagodne lub umiarkowane – stopień 1-2.
• W medianie 16,5 miesiąca obserwacji u żadnego uczestnika nie rozpoznano raka trzustki. Bez grupy kontrolnej nie można jednak przypisać tego efektu szczepieniu.
Ograniczenia: bardzo mała grupa, brak randomizacji i grupy kontrolnej, krótka obserwacja oraz wysoce wyselekcjonowana populacja. Badanie oceniało przede wszystkim bezpieczeństwo i odpowiedź immunologiczną, a nie skuteczność kliniczną.
Wniosek:
Eksperymentalna szczepionka „nauczyła” układ odpornościowy rozpoznawać mutacje związane z rakiem trzustki u 9 na 10 osób! (to bardzo obiecujące, ale jeszcze nie dowód, że zapobiega nowotworowi)
