• Badanie: 108 osób, 26 tygodni, RCT, podwójnie zaślepione; semaglutyd 2,4 mg s.c. vs placebo. Wszyscy otrzymywali też terapię poznawczo-behawioralną.
• Dni intensywnego picia spadły o 41,1 pkt proc. w grupie semaglutydu vs 26,4 pkt proc. w grupie placebo. Różnica: –13,7 pkt proc.; p=0,0015.
• Całkowite spożycie alkoholu spadło bardziej po semaglutydzie: –1550 g/30 dni vs –1026 g/30 dni. Lepsze były też wyniki dla głodu alkoholu, AUDIT, poziomów ryzyka WHO i biomarkerów alkoholu.
• Efekt nie był „samotny”: uczestnicy tracili też masę ciała – średnio –11,2 kg vs –2,2 kg w placebo. Nie wiemy więc, jaka część efektu wynikała z działania na układ nagrody, a jaka z redukcji masy ciała / apetytu / zmian metabolicznych.
• Działania niepożądane były głównie żołądkowo-jelitowe i częstsze po semaglutydzie: nudności 57% vs 7%, zaparcia 35% vs 17%, refluks 28% vs 2%, wymioty 15% vs 2%.
Ograniczenia: małe, jednoośrodkowe badanie; tylko osoby z BMI ≥30 kg/m²; brak danych po zakończeniu 26 tygodni; wszyscy mieli CBT, więc nie oceniamy „samego leku”.
Wniosek:
To pierwsze randomizowane badanie pokazujące, że semaglutyd zmniejsza spożycie alkoholu u osób szukających leczenia z powodu zaburzeń związanych z używaniem alkoholu.
bfiałek
Źródło: https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(26)00305-3/fulltext