• To było prospektywne badanie obserwacyjne 317 osób starszych bez zaburzeń poznawczych na starcie, ze średnim okresem obserwacji 8,0 ± 3,9 roku.
• Wyższy wyjściowy %pTau217 wiązał się z szybszym narastaniem amyloidu w PET, także u osób, które na początku były jeszcze amyloid PET-ujemne.
• Dla wykrywania obecnej amyloidozy wynik był bardzo dobry: AUC 0,94, a przy progu 4,2% czułość wyniosła 0,89, a swoistość 0,90.
• W grupie amyloid PET-ujemnej prawdopodobieństwo pozostania Aβ- po 6 latach wynosiło 98% w najniższym tercylu %pTau217 vs 72% w najwyższym tercylu.
• Wyższy %pTau217 wiązał się też z szybszym narastaniem tau w PET. Związek z pogarszaniem poznawczym był głównie „po drodze” przez narastanie Aβ i tau, a nie jako prosty bezpośredni efekt.
• To ważne przede wszystkim dla badań przesiewowych i kwalifikacji do badań prewencyjnych, ale jeszcze nie jest argument za powszechnym screeningiem wszystkich bezobjawowych osób.
Ograniczenia: badanie było obserwacyjne, kohorta była w dużej mierze jednorodna demograficznie, a użyte progi %pTau217 są zależne od konkretnej metody oznaczenia i nie powinny być automatycznie przenoszone na każdy test.
Wniosek:
Wyższe stężenie osoczowego biomarkera – pTau217 – wiązało się z szybszym narastaniem patologii amyloidowej i tau oraz z gorszymi funkcjami poznawczymi w kolejnych latach.
bfiałek
